طارمی چگونه همه را ناامید کرد؟

جام جم آنلاین - پیش از آغاز دیدار ایران و نیوزیلند بسیاری از نگاه‌ها به مهدی طارمی دوخته شده بود. مهاجمی که سال‌هاست مهم‌ترین مهره هجومی تیم ملی محسوب می‌شود و در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ نیز به عنوان امید اول گلزنی ایران شناخته می‌شد. اما آنچه در زمین مسابقه دیده شد فاصله زیادی با انتظارات داشت. طارمی نه تنها نتوانست نقش رهبر خط حمله را ایفا کند بلکه یکی از ضعیف‌ترین نمایش‌های خود با پیراهن تیم ملی را به ثبت رساند.
ایران در دیداری که با تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند به پایان رسی، بار‌ها فرصت رسیدن به پیروزی را داشت. طارمی می‌توانست عملکرد بهتری داشته باشد. اما مهاجم شماره ۹ ایران در چند صحنه مهم برعکس عمل کرد و بیش از آنکه به فکر موفقیت تیم باشد به دنبال تمام کردن موقعیت‌ها توسط خودش بود. خودخواهی طارمی در برخی صحنه‌ها برای پاس ندادن و حفظ توپ حتی باعث عصبانیت امیر قلعه نویی شد.
دقایقی بعد نیز ضربه او به تیر دروازه برخورد کرد تا شب ناکامی‌هایش کامل شود.
طارمی به گونه‌ای خودخواهانه بازی می‌کند که این نوع سبک بازی را فقط برای رونالدو و مسی دیده‌ایم، ابرستاره‌هایی که انتظار دارند توپ به آنها برسد و فقط گل بزنند.
اما این دو استثنا هستند. دنیای فوتبال از این قاعده‌ها و قانون‌ها مدت هاست جدا شده است. تصمیم گیری در موقعیت‌های حساس از بزرگ‌ترین مهارت‌های فوتبال به شمار می‌رود، اما طارمی فاقد آن است.
به هر حال شاید به همین دلیل بود که امیر قلعه‌نویی تصمیم گرفت او را از زمین بیرون بکشد. تعویض طارمی اتفاقی نبود که صرفاً به دلیل خستگی یا مسائل تاکتیکی رخ داده باشد. سرمربی ایران به وضوح از عملکرد مهاجم باتجربه خود رضایت نداشت و ترجیح داد برای دقایق پایانی از گزینه‌های دیگری استفاده کند.‌
نمی‌دانیم چرا به یاد آن موقعیت طلایی طارمی در دیدار با پرتغال در جام جهانی ۲۰۱۸ افتادیم، همان موقعیتی که به سادگی از دست داد تا ایران مثل همیشه رویای صعود به مرحله بعدی را از دست بدهد.
اکنون ایران دو بازی بسیار حساس مقابل بلژیک و مصر در پیش دارد، مسابقاتی که می‌توانند سرنوشت صعود یا حذف تیم ملی را مشخص کنند. طارمی برای جبران نمایش ضعیف خود فرصت زیادی ندارد. او باید در این دو دیدار نشان دهد که همچنان رهبر خط حمله ایران است و می‌تواند با عملکردی مؤثر پاسخ انتقاد‌ها را بدهد. گلزنی، پاس گل، دوندگی و تصمیم‌گیری درست در یک‌سوم هجومی زمین، کمترین انتظاری است که از او وجود دارد.
اگر طارمی نتواند در بازی‌های آینده ورق را برگرداند، جام جهانی ۲۰۲۶ ممکن است به تلخ‌ترین پایان دوران ملی او تبدیل شود. بازیکنی که سال‌ها یکی از ستاره‌های فوتبال ایران بوده دوست ندارد آخرین حضورش در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان با حسرت فرصت‌های از دست رفته و انتقاد از خودخواهی در زمین به پایان برسد. هنوز فرصت جبران وجود دارد، اما این فرصت برای همیشه باقی نخواهد ماند.